Manengans (Chenonetta jubata)

Kenmerken:
Hoewel de naam Manengans doet vermoeden dat het om een kleine ganzensoort gaat, vinden wetenschappers dat Manenganzen geen ganzen maar eenden zijn.
De Manengans heeft enerzijds zijn naam te danken aan de fijne, verlengde kruin en nekveren bij vooral het mannetje, die aan manen doen denken.
Anderzijds heeft de benaming Manengans, te maken met zijn korte sterke snavel en relatief lange poten en daardoor qua uiterlijk maar ook gedrag op een kleine gans lijkt.
De Manengans loopt makkelijk en snel en waggelt niet bij het lopen zoals de meeste eendensoorten, staat rechtop en daarbij eten zij graag veel gras en groente.
Ze zijn gek op andijvie. Daarmee kun je ze vrij tam maken.

Gedrag:
Manenganzen zijn gemakkelijk te houden en komen in aardig wat collecties voor.
Manenganzen zijn vaak wat schuw, achterdochtig en moeilijk te benaderen, maar kunnen in beschermd milieu toch redelijk tam worden.
Ze verplaatsen zich moeiteloos op het land en kunnen zeer snel lopen met kleine trippel pasjes, waarbij zij met de kop voorwaarts knikken.
Het stemgeluid is bijzonder en klinkt als een hees, nasaal en zacht klagend katachtig “miauw”.

Manenganzen worden gerekend tot de zgn. roestende eenden en aanverwanten.